Τρίτη, 24 Απριλίου 2012

“Έρχεται βροχή- έρχεται μπόρα…” Posted on April 22, 2012 by donqxt
Προς γνώση και συμμόρφωση των αναποφάσιστων…

Από Το Ποντίκι, του Δημήτρη Μυ

Μπορεί να γινόμαστε κουραστικοί και μονότονοι, όμως επιβάλλεται από την κατάσταση: Προεκλογική περίοδος και τα κόμματα (πρώην εξουσίας) δεν αντιστέκονται στον πειρασμό και επανέρχονται στο γνωστό παραμύθι. Τάζουν, ελπίζοντας ότι ο κόσμος εξακολουθεί να τρώει κουτόχορτο.

Πλησιάζοντας, λοιπόν, στις εκλογές, καλό είναι να επαναλάβουμε, με τη βοήθεια ειδικών τι ακριβώς μας περιμένει μετά τις εκλογές. Να τα γνωρίζουμε πριν πάμε να ψηφίσουμε έχοντας κατά νου ότι μετά την απομάκρυνση από την κάλπη ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

Πως γράφει λοιπόν η εξειδικευμένη σε φοροτεχνικά- λογιστικά ζητήματα ιστοσελίδα, μετά τις εκλογές η προετοιμαζόμενη συγκυβέρνηση (υπό Παπαδήμους) θα μας σερβίρει:

- Κατάργηση 13-14ου μισθού (παντού)

- Νέα μείωση του βασικού μισθού σε επίπεδα Βουλγαρίας , μαζί με όποιες μειώσεις επιφέρει σε μισθούς, επιδόματα ανεργίας κλπ.!

- Νέα μείωση βασικών και επικουρικών συντάξεων

- Μείωση κατά 10 ημέρες της ετήσιας αδείας

- Μείωση των προσαυξήσεων (από 75% σε 50% ή και 25%) με τις οποίες αμείβεται η απασχόληση σε Κυριακές και αργίες.

- Πλέον ευέλικτες σχέσεις εργασίας , κατάργηση συμβάσεων και δικαιωμάτων

- Άμεση απόλυση 50 χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων το 2012. 200.000 απολύσεις σε βάθος τριετίας

- Σταδιακή κατάργηση του ΕΦΑΠΑΞ στο δημόσιο τομέα – Άμεση περικοπή 30% αναδρομικά

- Σταδιακή κατάργηση της αποζημίωσης στον ιδιωτικό τομέα είτε από απόλυση είτε από σύνταξη.

- Πλήρης κατάργηση των φοροαπαλλαγών και των ειδικών καθεστώτων φορολόγησης. Προβλέπεται κατάργηση των εκπτώσεων φόρου όπως για τόκους στεγαστικών δανείων α΄ κατοικίας, ενοίκια, δίδακτρα, ασφάλιστρα, ιατρικές επισκέψεις, εξετάσεις, νοσήλια ή και ασφαλιστικές εισφορές.

- Αύξηση του υπερμειωμένου συντελεστή ΦΠΑ από 6,5% σε 13%

- Κατάργηση μειωμένου συντελεστή ΦΠΑ που ισχύει στα νησιά

- Υπαγωγή των αγροτών σε ΦΠΑ

- Νέος ειδικός φόρος κατανάλωσης σε ποτά/τσιγάρα

- Νέα αύξηση τέλους ταξινόμησης σε μεταχειρισμένα αυτοκίνητα

- Νέα αύξηση τελών κυκλοφορίας

- Επιπλέον μείωση ή κατάργηση του αφορολόγητου ορίου

- Αναπροσαρμογή των αντικειμενικών αξιών ακινήτων κάθε χρόνο

- Εξίσωση πετρελαίου θέρμανσης με αυτό της κίνησης

- Άρση της απαγόρευσης της κατάσχεσης της πρώτης κατοικίας λόγω χρεών

- Μονιμοποίηση του έκτακτου φόρου ακινήτων μέσω της ΔΕΗ και ενοποίηση όλων των φόρων επί της ακίνητης περιουσίας, σε μόλις δύο: σε ένα φόρο θα ενωθούν οι 33 φόροι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και σε άλλον έναν όλο οι φόροι του κράτους.

- Φόρος ιδιοκατοίκησης (Ουσιαστικά θα είναι ένα είδος ενοικίου για όσους μένουν σε δικά τους σπίτια)

- Κατάργηση της μισθοδοσίας του Κλήρου

- Χαράτσια εφορίας ακριβώς μετά τις εκλογές: (Φόρος εισοδήματος, Έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης, Τέλος επιτηδεύματος, ΕΤΑΚ 2009, Έκτακτη εισφορά ακινήτων, ΦΑΠ 2010, ΦΑΠ 2011, Ειδικό τέλος ακινήτων (χαράτσι) για το 2012)

- Ιδιώτες φοροεισπράκτορες

Πλήρες ξεπούλημα της εθνικής περιουσίας

Όταν λοιπόν θα ακούμε όλα όσα πρόκειται να μας πουλήσουν προεκλογικά οι υπηρέτες των Εποπτών, των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, και κυρίως όταν θα φτάσει η ώρα της κάλπης, καλό είναι να έχουμε κατά νου την επερχόμενη λαίλαπα…

Πηγή: http://topontiki.gr/article/34089



Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012


Ο κύριος Χ απολύθηκε. Ε και;





Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη από το αριστερό blog









Εκείνο το πρωινό δεν έμοιαζε σε τίποτα με τα προηγούμενα εκτός από την ένδειξη του ρολογιού τη στιγμή που άνοιγε την πόρτα για να βγει από το σπίτι.

Είπε σε όλους «καλημέρα», έκλεισε την πόρτα πίσω του καθώς έφευγε και πήγε προς τη στάση του λεωφορείου.

Ο αέρας λυσσομανούσε, επίτηδες θαρρείς, για να του επισημάνει πως η σημερινή μέρα δεν θα είναι όπως οι προηγούμενες.

Περίμενε το λεωφορείο της γραμμής το οποίο έφτασε στην ώρα του, χαιρέτισε τον οδηγό μπαίνοντας και κάθισε στο τελευταίο κάθισμα δίπλα στο παράθυρο για να μπορεί να πετάει έξω το απλανές βλέμμα του.

Κόσμος μπαινόβγαινε στο λεωφορείο καθώς για να κυλήσουν οι δουλειές και οι τροχοί χρειάζονται άνθρωποι, χέρια, νους και κυρίως ουσία, μεδούλι δηλαδή κανονικό.

Κανένας τους δεν μιλούσε, κανένας δεν κοίταζε γύρω του. Ούτε ένα χαμόγελο δεν έβλεπες σε κείνο το λεωφορείο. Τι στα κομμάτια; Λες και θα πλήρωνε φόρο όποιος χαμογελούσε. Αλλά πάλι, χαμογελάς έτσι χωρίς λόγο; Για να σπάσει έστω και λίγο το χείλι του ανθρώπου χρειάζεται μια ευχάριστη ανάμνηση, μια χαρούμενη σκέψη, μια όμορφη προσμονή. Όταν τίποτε από αυτά δεν υπάρχει τότε το χαμόγελο παραπέμπει σε ψυχική διαταραχή λένε οι ειδικοί.

Κατέβηκε στην επόμενη στάση και προχώρησε προς το κτήριο που βρισκόταν ακριβώς από πίσω. Πέρασε τη μεγάλη γυάλινη είσοδο του κτηρίου και κατευθύνθηκε προς το ασανσέρ, όπως κάθε μέρα εδώ και 20 περίπου χρόνια, μόνο που για πρώτη φορά, τα πόδια του δεν υπάκουαν. Στάθηκε καρφωμένος στο ίδιο σημείο για μερικά δευτερόλεπτα μέχρι που η φωνή του άντρα της ασφάλειας του κτηρίου τον επανάφερε στα συγκαλά του.

Συνέχισε τη γνώριμη διαδρομή προς τον τρίτο όροφο του κτηρίου και έφτασε έξω από το γραφείο της διεύθυνσης της εταιρείας. Σκέφτηκε προς στιγμήν πως έκανε λάθος που δεν είπε τίποτα στη γυναίκα του και τα παιδιά του, αλλά γρήγορα κατέληξε πως αυτή ήταν η σωστή επιλογή. Κάτι άλλο περισσότερα προβλήματα θα δημιουργούσε παρά θα έλυνε.

Ο διευθυντής τον περίμενε με τα απαιτούμενα χαρτιά πάνω στο γραφείο του έτοιμα για υπογραφή. Ο δικηγόρος της εταιρείας, παρών κι αυτός, αποτελούσε την απαραίτητη ανθρώπινη προσθήκη στο ντεκόρ της απόλυσης που είχε αποφασιστεί.

«Λυπούμαστε κύριε Χ. Πραγματικά λυπούμαστε μα δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς», του είπε με φονικό χαμόγελο ο δικηγόρος.

«Η εταιρεία θα προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του προσωπικού και των μισθολογικών εξόδων με σκοπό να καταστεί βιώσιμη και ανταγωνιστική. Θα γίνουν περικοπές της τάξης του 50% για να μπορέσει να συνεχίσει την πορεία της και να μην κλείσει τελείως. Σε μια τέτοια περίπτωση θα έχαναν όλοι τη δουλειά τους. Φαντάζομαι πως δεν θα θέλατε κάτι τέτοιο για τους συναδέλφους σας; Έχουν οικογένειες, παιδιά υποχρεώσεις. Έτσι δεν είναι κύριε Χ;», συνέχισε ο διευθυντής παίρνοντας τη σκυτάλη από τον δικηγόρο.

Ο κύριος Χ δεν απάντησε παρά κούνησε το κεφάλι πάνω κάτω, δίνοντας στους άλλους να καταλάβουν πως πρέπει να κάνουν γρήγορα για να τελειώνουν.

«Σχετικά με την αποζημίωση σας, νομίζω δεν θα είχατε αντίρρηση να σας χορηγηθεί, με βάση τις κείμενες νομοθεσίες φυσικά, σε 20 ισόποσες δόσεις; Ξέρετε, η εταιρεία δεν διαθέτει τη ρευστότητα που απαιτείται για να σας καταβληθεί η αποζημίωση εφάπαξ. Το καταλαβαίνετε, έτσι δεν είναι κύριε Χ;», ξαναπήρε το λόγο ο δικηγόρος.

Ο κύριος Χ, ξανακούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι, πήρε το χαρτί της αποζημίωσης στα χέρια και διαβάζοντάς το του ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι και τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν από τα νεύρα. Το ποσό της αποζημίωσης που αναγραφόταν ήταν πολύ μικρότερο από αυτό που εκείνος είχε κατά νου.

«Μα…», προσπάθησε να ψελλίσει μια φράση αλλά ο δικηγόρος τον έκοψε.

«Είπαμε κύριε Χ. Όλα έγιναν σύμφωνα με τις κείμενες νομοθεσίες. Έχουν αλλάξει λίγο τα πράγματα, μην το ψάχνετε τώρα κι εσείς. Τι στο καλό, θα σας κοροϊδεύαμε ποτέ; Τόσα χρόνια συνεργάτης της εταιρείας;»

Μάζεψε ο κύριος Χ όλα τα χαρτιά που τον αφορούσαν, και με δυσκολία βάδισε προς την έξοδο. Μόλις που άκουσε πίσω του μια φωνή να του εύχεται «καλό κουράγιο». Χαμογέλασε με πίκρα χωρίς να μπορεί να προφέρει ούτε μία λέξη και σε λίγο βρέθηκε πάλι στη στάση να περιμένει το λεωφορείο της επιστροφής.

Άνοιξε την τσάντα του, έβγαλε ένα λευκό χαρτί και ένα στυλό και άρχισε να γράφει κάτι που το είχε διαβάσει πρόσφατα, αλλά δεν θυμόταν πού ακριβώς.

«Σήμερα, αποφασίζω να ξεκινήσω αγώνα ανυποχώρητο, μαζί με όλους όσους βρίσκονται στην ίδια μοίρα με μένα. Δεν ξέρω πόσοι θα ακολουθήσουν, πάντως εγώ το πήρα απόφαση. Έτσι δεν μπορώ να συνεχίσω να ζω. Ντρέπομαι τον εαυτό μου, ντρέπομαι τα παιδιά μου. Για 20 χρόνια έκανα υπομονή και ανέχτηκα πολλά. Δεν μπορώ να ανεχτώ να μου κλέψουν όσα έφτιαξα όλα αυτά τα 20 χρόνια. Όποιος θέλει ας με ακολουθήσει».

Αφού διάβασε και ξαναδιάβασε τα όσα έγραψε, άφησε το χαρτί στο παγκάκι της στάσης, έκλεισε την τσάντα του και μπήκε στο λεωφορείο της επιστροφής.

Μετά από λίγα λεπτά της ώρας, το χαρτί βρισκόταν στα χέρια του δικηγόρου της εταιρείας, ο οποίος ακολούθησε τον κύριο Χ αφού συζήτησε για λίγη ώρα με το διευθυντή της εταιρείας.

Ο δικηγόρος δίπλωσε το χαρτί, το έβαλε στην τσέπη του και στη συνέχεια άνοιξε το χαρτοφύλακά του. Έβγαλα από μέσα τα έγγραφα που του είχε δώσει πριν από λίγο ο διευθυντής.

Ήταν τα έγγραφα της δικής του απόλυσης καθώς θα έπρεπε και ο ίδιος, για να μην απολυθούν όλοι, να θυσιαστεί όπως ακριβώς ο κύριος Χ.

Για πρώτη φορά ένιωσε πραγματικά τα συναισθήματα που προκαλούσε ο ίδιος στους απολυμένους, όταν τους εξηγούσε τους λόγους της απόλυσης.

Ξεδίπλωσε πάλι το χαρτί που είχε αφήσει ο κύριος Χ και έκανε μια προσπάθεια να προσθέσει σ’ αυτό κάποιες προτάσεις.

Κανένας δεν έμαθε τι απέγιναν ο κύριος Χ και ο δικηγόρος της εταιρείας, αν και δεν είναι δύσκολο να το φανταστούμε. Μια προσεκτική ματιά μόνο να ρίξουμε γύρω μας και ίσως κάπου να τους διακρίνουμε. Ίσως τον κύριο Χ, ίσως τον δικηγόρο, ίσως τον εαυτό μας.

Αναρτήθηκε από Αγωνιστική Παρέμβαση Νοσοκομείου Πρέβεζας στις 1:59 μ.μ.
Άκου υπαλληλάκο


Posted on April 2, 2012 by tonicaramba

7



Γράφει ο Ριρίκος Μαλατέστας.



Με φοβίζεις υπαλληλάκο.



Με τρομάζεις. Σε βλέπω στους εφιάλτες μου υπαλληλάκο.



Την ίδια στιγμή που σε υπερασπίζομαι, την ίδια στιγμή που παλεύω δίπλα σου για τα δικαιώματά σου, την ίδια στιγμή με τρομάζεις.

Την ίδια στιγμή που σε θαυμάζω για την αγωνιστικότητά σου, για τις διεκδικήσεις σου, που συμμερίζομαι τους πόνους σου και την αγωνία σου να επιβιώσεις μέσα σε ένα τόσο απάνθρωπο καθεστώς, την ίδια στιγμή με φοβίζει η άγνοιά σου και η ετοιμότητά σου να παραδοθείς αμαχητί σε όποιον σου υπόσχεται αίμα, κρεμάλες και μια χώρα καθαρή από μετανάστες.



Με φοβίζει ο αποπροσανατολισμός σου υπαλληλάκο.

Με φοβίζει που δεν ξέρεις ποιος είναι δίπλα σου και ποιος απέναντί σου.



Δεν ξέρεις υπαλληλάκο ότι είναι το πολιτικό και οικονομικό σύστημα αυτό που σου κλέβει τη ζωή; Δεν ξέρεις ότι είναι οι τράπεζες και οι επιχειρήσεις αυτές που σου παίρνουν τη δουλειά; Δεν ξέρεις ότι είναι η κυβέρνηση αυτή που σου κόβει το μισθό; Δεν ξέρεις ότι είναι η τρόικα αυτή που σου κλείνει τα σχολεία και τα νοσοκομεία;

Νομίζεις ότι είναι οι πιο αδύναμοι, οι πιο δυστυχισμένοι από σένα αυτοί που ευθύνονται για τη δική σου αδυναμία και δυστυχία.

Δεν βλέπεις μπροστά σου υπαλληλάκο. Σε έχουν μάθει να κοιτάς πίσω σου και να φοβάσαι τη σκιά σου.



Είσαι γονατιστός υπαλληλάκο. Και κατηγορείς αυτούς που είναι στο χώμα ότι αυτοί δε σε αφήνουν να σταθείς όρθιος. Όμως έχεις μάθει να είσαι μια ζωή γονατιστός.

Σε έχουν μάθει να σέρνεσαι, να κερδίζεις «προνόμια» όταν κάθεσαι ήσυχος, να συνομιλείς με σκυμμένο το κεφάλι με τους «ανώτερούς» σου, να μη φέρνεις αντιρρήσεις, να μην υπερασπίζεσαι τους αδύναμους.

Δεν ξέρεις τι είναι αλληλεγγύη υπαλληλάκο.

Δεν έχεις μάθει ότι όταν κάποιον τον έχει ξαπλώσει κάτω η εξουσία, εσύ πρέπει να του δίνεις το χέρι.

Δεν έχεις μάθει ότι όταν κάποιον τον χτυπάνε τα κλομπ των μπάτσων εσύ πρέπει να μπαίνεις μπροστά.



Δεν έχεις διαβάσει ποτέ σου Μπρεχτ, Σινόπουλο, Κατσαρό και Άντζελα Ντέιβις υπαλληλάκο. Και τώρα ακούς Τράγκα και βλέπεις Κόντρα και Λαζόπουλο. Και νομίζεις ότι τα λένε καλά. Επιτέλους, λες, κάποιος έπρεπε να τα πει.



Και τώρα ακούς στις ειδήσεις να φωνάζουν οι δημοσιογράφοι των πενταψήφιων μισθών ότι έχει παραγίνει η κατάσταση με τους μετανάστες στην Αθήνα και πρέπει κάτι να τους κάνουμε. Και σου φαίνεται σωστό. Και δε σου κάνει εντύπωση ότι λίγες μέρες πριν τις εκλογές έχουν σταματήσει όλοι να μιλάνε για το μνημόνιο, τους μισθούς και τις απολύσεις. Και δε σου κάνει εντύπωση ότι πίσω από τις εξαγγελίες για τον «καλλωπισμό» του κέντρου της Αθήνας βρίσκεται το Ίδρυμα Ωνάση που θα καλύψει λέει όλες τις δαπάνες για την ανάπλαση.



Και βλέπεις ρεπορτάζ με περιπολικά να κυνηγάνε ανθρώπους που η πείνα και ο πόλεμος τους οδήγησε από την Καμπούλ στα Πατήσια και λες επιτέλους! Να καθαρίσει λίγο η Αθήνα από τους βρωμιάρηδες. Και δε σκέφτεσαι ότι την πείνα και τον πόλεμο και τη βρώμα εσύ τους την επέβαλες. Γιατί στο σχολείο δε σου έμαθαν ποτέ πώς πραγματικά λειτουργεί αυτός ο ρημαδοκόσμος. Γιατί μετά το σχολείο έμαθες να διαβάζεις αθλητικές εφημερίδες και γιατί τα βιβλία σε κουράζουν. Γιατί νομίζεις ότι οι φυλλάδες που παίρνεις από τα σταντ έξω από το μετρό και οι ειδήσεις των 8 είναι ενημέρωση.



Και ακούς να μιλάνε για «κέντρα φιλοξενίας» και σου αρέσει. Γιατί ο όρος «στρατόπεδα συγκέντρωσης» σου φαίνεται υπερβολικός και ξένος. Γιατί δε θέλεις τους ξένους στη γειτονιά σου, αλλά δεν θέλεις και να τους σκοτώσεις. Θέλεις να γίνουν όλα σωστά και νοικοκυρεμένα. Και πιστεύεις ότι τα παλιά στρατόπεδα είναι μια καλή λύση. Γιατί στο κάτω-κάτω και αυτοί άνθρωποι είναι, ψυχές έχουν. Π΄ρπει να βρεθεί η καλύτερη λύση. Δεν πάει το μυαλό σου σε αυτές τις στενάχωρες ταινίες για το γκέτο της Βαρσοβίας και στα στρατόπεδα στο Νταχάου και το Μαουντχάουζεν, που όταν τις πετυχαίνεις στο ζάπινγκ αλλάζεις κανάλι. Γιατί φτάνει πια με αυτή την προπαγάνδα των Εβραίων. Γιατί έχεις ξεχάσει τι θα πει φασισμός και ας τον βλέπεις καθημερινά μπροστά στα μάτια σου. Και ας τον δυναμώνεις με τη σιωπή σου.



Και έχεις σιχαθεί πια να βλέπεις τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα στη Βουλή. Έχεις σιχαθεί πια να μη γίνεται τίποτα για σένα και να μην τιμωρείται ποτέ κανένας. Και σου είπαν ότι η Χρυσή Αυγή ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις και χάρηκες κρυφά. Σου είπαν ότι ο Καμμένος είναι ανεξάρτητος και αντιμνημονιακός και το πίστεψες. Σου είπαν ότι ο Καρατζαφέρης δεν είναι ακροδεξιός, αλλά πατριώτης και δεν είπες όχι. Σου είπαν να δώσουμε μια ευκαιρία στον Σαμαρά, και κάπου μέσα σου το σκέφτεσαι. Και συζητάς στους διαδρόμους του υπουργείου και πριν τις συνελεύσεις: «Γιατί όχι; Γιατί να μην ψηφίσω Χρυσή Αυγή; Έλληνες είναι και αυτοί. Ας δοκιμάσουμε κάτι καινούργιο ρε παιδιά, έλεος πια με τους ίδιους». Και χαίρεσαι μέσα σου γιατί εσένα δε θα σε κάνει ό,τι θέλει το σύστημα. Εσύ την ψήφο σου θα τη δώσεις εκεί που θες εσύ. Σε αυτούς που πιστεύεις ότι θα ωφελήσουν την πατρίδα. Και δεν σου έχουν πει ποτέ πώς ανέβηκε ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι στην εξουσία. Και δεν έχεις καταλάβει τι σημαίνει εθνικοσοσιαλισμός. Και ονειρεύεσαι εθνικές δόξες και μεγάλες ιδέες. Και βλέπεις την ταινία για τους 300 του Λεωνίδα και δακρύζεις. Γιατί εσύ είσαι απόγονος των αρχαίων Ελλήνων.



Και δεν έψαξες ποτέ τι έγινε στο Δίστομο και στην Κοκκινιά. Και δεν έμαθες το ρόλο των Ελλήνων σε όλες τις σφαγές της κατοχής. Δεν έμαθες ποτέ σου ότι αυτοί οι προδότες και οι δολοφόνοι αμνηστεύτηκαν μαζικά μετά τον πόλεμο. Δεν έμαθες ότι αυτοί είναι που στελέχωσαν όλες τις κρατικές υπηρεσίες. Αυτοί είναι οι πρόγονοί σου υπαλληλάκο. Όχι αυτοί που έζησαν στην αρχαία Αθήνα και την αρχαία Σπάρτη, αλλά αυτοί που έγιναν κλητήρες και μπάτσοι και στρατιωτικοί και διευθυντές και ταξιτζήδες και περιπτεράδες. Αυτοί που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς, αυτοί που εξόντωσαν τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης, ήταν οι ίδιοι που μετά σκότωναν και εξόριζαν αριστερούς, ήταν οι ίδιοι που μετά έκαναν τη χούντα, ήταν οι ίδιοι που μετά πανηγύριζαν που ήρθε ο Καραμανλής, ήταν οι ίδιοι που ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 80 «για να βρει δουλειά η κόρη μου». Αυτοί είναι οι προκάτοχοί σου υπαλληλάκο. Όχι ο Αλκιβιάδης και ο Σόλων, ούτε ο Ρήγας και ο Κανάρης.



Και τώρα βλέπεις τους δολοφόνους Χρυσαυγίτες και τους θαυμάζεις για τις σημαίες και τις στολές τους. Και θέλεις να τους δεις να στέκονται λεβέντικα στη βουλή. Και δεν ξέρεις ότι πίσω από αυτούς είναι το ίδιο το σύστημα που πιστεύεις ότι θα καταψηφίσεις. Γιατί ποτέ δεν έχεις ακούσει τη φράση «Ο φασισμός είναι η έσχατη μορφή του καπιταλισμού». Γιατί δεν έχεις μάθει να αναγνωρίζεις το φασισμό όταν τον βλέπεις και γιατί δεν έμαθες ποτέ πώς λειτουργεί ο καπιταλισμός.



Και λες ότι αυτοί ναι, λένε κάτι διαφορετικό. Αυτοί μιλάνε για ιδανικά που έχουν ξεχαστεί από τα μεγάλα κόμματα και την αριστερά. Αυτοί μπορούν να αποκαταστήσουν την εθνική μας αξιοπρέπεια. Και είναι ικανοί να κάνουν κάτι για τη μάστιγα των μεταναστών.



Δε συνειδητοποιείς όμως ότι οι μετανάστες που τώρα βρίζεις είναι εικόνα από το μέλλον σου. Δε συνειδητοποιείς ότι τα παιδιά σου είναι οι νέοι Αλβανοί της Ευρώπης. Δε σου περνάει από το μυαλό ότι και εσύ σε λίγο καιρό μπορεί να πληρώνεις δουλεμπόρους για να σε περάσουν λαθραία στην Ιταλία. Και εσύ σε λίγο καιρό μπορεί να περιφέρεσαι με ένα καροτσάκι και να ψάχνεις για παλιοσίδερα. Και εσύ μπορεί να κοιμάσαι σε μια τρώγλη με άλλους δέκα. Και εσύ μπορεί να μην έχεις να πας για ένα καφέ και να περνάς τα βράδια σου σε μια πλατεία.



Και ποιους νομίζεις ότι θα κυνηγάνε τότε οι συμμορίες της αστυνομίας και των μαχαιροβγαλτών της Χρυσής Αυγής υπαλληλάκο;







(Το κείμενο αυτό γράφτηκε βιαστικά, αγχωμένα. Όταν το έγραφα ήμουν σε σύγχυση. Με συγχύζει πια να ακούω παντού γύρω μου συναδέλφους να μιλάνε για τους βρωμερούς μετανάστες και τη Χρυσή Αυγή. Το κείμενο αυτό μπορεί να είναι αδέξιο, υπερβολικά επικριτικό, διδακτικό. Είναι όμως αποκύημα του φόβου μου. Φοβάμαι πια για το μέλλον μου. Φοβάμαι για το τι είναι ικανοί να κάνουν οι συνάδελφοί μου. Φοβάμαι για τη σιωπή και τη συγκατάθεσή τους απέναντι στους εγκληματίες νεοναζιστές. Είναι κάτι που δεν μπόρεσα να φιλτράρω και να ωραιοποιήσω.

Επίσης, ο τίτλος και η δομή του είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο του Βίλχελμ Ράιχ «Άκου ανθρωπάκο» http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%AF%CE%BB%CF%87%CE%B5%CE%BB%CE%BC_%CE%A1%CE%AC%CE%B9%CF%87.)